ΟΙ ΚΟΥΚΚΙΔΕΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΕΝΩΣΕΙ
Η πρώτη φορά που μου εισηγήθηκαν να γράψω κάτι ήταν την περίοδο 1999-2000 και τα όσα μεσολάβησαν μεταξύ της ανόδου και της πτώσης του ΧΑΚ. Σε εκείνη την ηλικία, ήμουν στα 24 με 25, τα δεδομένα παράλληλα δεν ήταν αρκετά για να είμαι σε θέση να ετοιμάσω οτιδήποτε που να μπορεί να σταθεί σε επαγγελματικό επίπεδο. Η ιδέα της καταγραφής εκείνων των γεγονότων που οδήγησαν τόσο κόσμο στην πρώτη εκείνη φτωχοποίηση έμεινε χαραγμένη στο μυαλό μου.
Η περίοδος των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και η μετέπειτα κατάρρευση της Ελληνικής οικονομίας ήταν η δεύτερη φορά που μου είπαν ότι θα έπρεπε να γράψω κάτι. Ήταν όντως μια πολύ καλή περίοδος καθώς οι πολιτικές και οικονομικές πηγές ήταν αρκετές. Στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο έβαλα τις βάσεις για ένα ημερολόγιο / ιστολόγιο, ώστε σε μελλοντικό χρόνο να μπορέσω να μεταφέρω εκείνα τα γεγονότα σε ένα βιβλίο.
Το μεγαλύτερο γεγονός όμως ήταν κάπως ιδιαίτερο. Ήταν Νοέμβριος του 2008, όταν η Βασίλισσα της Αγγλίας, σε επίσκεψη της στο London School of Economics, ρώτησε την ακαδημαϊκή κοινότητα γιατί κανένας δεν είχε αντιληφθεί την οικονομική κρίση που προηγήθηκε. Αυτή η ερώτηση που παραμένει μέχρι και σήμερα θέμα συζήτησης, σε αρκετές ακαδημαϊκές συζητήσεις στην Αγγλία, μου έδωσε την ευκαιρία να μπω βαθύτερα στο αντικείμενο της έρευνας.
Εκείνη της περίοδο, ο Πρόεδρος Χριστόφιας δήλωνε στα Κυπριακά Μέσα Ενημέρωσης ότι η κρίση δεν μας είχε αγγίξει. Φυσικά διαψεύστηκε, καθώς τα γεγονότα που ακολούθησαν έφεραν στο φως μια μαύρη τρύπα στον τραπεζικό μας τομέα. Το πιο ενδιαφέρον για μένα προσωπικά ήταν η παρατήρηση ότι αντίστοιχη οικονομική συμπεριφορά συνέβαινε με τον κρατικό προϋπολογισμό, τα ταμεία ήταν άδεια και δεν υπήρχε δυνατότητα σταθεροποίησης της Κυπριακής οικονομίας, χωρίς ξένη παρέμβαση.
Η μέχρι και σήμερα συνεχής αναφορά στο πλεόνασμα που η διακυβέρνηση Παπαδόπουλου άφησε στην διακυβέρνηση Χριστόφια παραμένει μια ενδιαφέρουσα μυθοπλασία. Το πλεόνασμα εκείνο προέκυψε από ένα πρώτο κούρεμα, αυτό των κρυφών καταθέσεων. Δεν ήταν ένα πλεόνασμα στηριγμένο σε πραγματικά οικονομικά μεγέθη.
Το καλοκαίρι του 2012, ήμουν μέλος του Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών (σήμερα: Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών) και μέλος της Επιτροπής υποστήριξης του Κοινοβουλευτικού της έργου. Όταν ήρθε η εγκύκλιος για την κατάρρευση της Λαϊκής είχα ήδη αρκετή εμπειρία για να καταλάβω ότι βρισκόμασταν μπροστά σε ένα μηχανισμό πυραμίδας. Το δημόσιο έπαιρνε μισθούς και ωφελήματα που πλήρωνε ο απλός πολίτης από το υστέρημα του και τη συνεχή λεηλασία του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων, χωρίς καμία σύνδεση με την πραγματική παραγωγικότητα. Οι τράπεζες είχαν επεκταθεί σε χώρες όπου η πραγματική παραγωγικότητα και κερδοφορία ήταν αδύνατο να μετρηθούν και να αξιολογηθούν με υγιείς αριθμούς. Η τέλεια καταιγίδα, στην επιστημονική ορολογία, ένα ακόμα σχέδιο Πόνζι, στην απλή, καθημερινή ορολογία..
Η διαχείριση του προβλήματος «Λαϊκή Τράπεζα» του προβλήματος «Τράπεζα Κύπρου» και μετέπειτα του προβλήματος «Συνεργατισμός» επιβεβαίωσε τις υποψίες μου ότι υπήρχε μια ομάδα που έκλεβε συνεχώς, από την περίοδο του Χρηματιστηρίου. Η υποψία αυτή έφερε στην επιφάνεια μέσα στα επόμενα χρόνια μια σειρά από έγγραφα που έδειχναν με αρκετές λεπτομέρειες ότι κάποιοι είχαν βάλει χέρι στα Ευρωπαϊκά κονδύλια, μέσω του Πανεπιστημίου Κύπρου.
Από τον Ιούλιο του 2013 είχα το όνομα της λειτουργού του Πανεπιστημίου Έμμας Ζένιου στο κάδρο της έρευνας μου. Ένα δεύτερο όνομα ήταν αυτό του Δρ, Γρηγόρη Μακρίδη, του προϊστάμενου της. Ακολούθησαν τα ονόματα της Άντρης Μιχαηλίδου, του Προγράμματος ΜΒΑ, του Πρύτανη του Πανεπιστημίου Κωνσταντίνου Χριστοφίδη, της Ρούλλας Κυρίλλου και της Ανδρούλλας Παπαναστασίου από το Ίδρυμα Διαχείρισης Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων, που υποτίθεται ότι επέβλεπαν την ομαλή ροή των Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων.
Τα έγγραφα που συνέλεξα μέσω δύο δικαστηρίων που ακολούθησαν έδειχναν ότι οι πιο πάνω λειτουργοί ήταν σε θέση να ισχυριστούν ο,τι ήθελαν, σε κάθε έρευνα που ακολούθησε. Οι έρευνες της Ελεγκτικής Υπηρεσίας (Πόπη Αλκείδου-2013) και της Υπηρεσίας Εσωτερικού Ελέγχου (Ανδρέας Λαμπριανός-2014) δεν κατέγραψαν οτιδήποτε το επιλήψιμο. Ωστόσο, τα έγγραφα του Διοικητικού Δικαστηρίου (Προσφυγή 1562/2014) έδειξαν σε μελλοντικό χρόνο ότι οι έγγραφες δηλώσεις Έμμας Ζένιου, Γρηγόρη Μακρίδη, Άντρης Μιχαηλίδου και Κωνσταντίνου Χριστοφίδη έλεγαν κάτι το εντελώς διαφορετικό και κανένας δεν ήθελε να το εντοπίσει, τόσο στην Αστυνομία όσο και στα δύο Δικαστήρια.
Η επιστολή του Ιδρύματος Διαχείρισης Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων προς το Τμήμα Ανιχνεύσεως Εγκλημάτων Λευκωσίας, με την υπογραφή της Ανδρούλλας Παπαναστασίου, με βάση έρευνα της Ρούλλας Κυρίλλου, περιέγραφε μια νέα εκδοχή – διαφορετική από αυτές των προηγούμενων.
Το ότι η Αστυνομία δεν ήθελε να λάβει κατάθεση μου (σε πέντε διαφορετικές περιπτώσεις) ήταν στοιχείο ξεκάθαρο ότι υπήρχε κάτι πολύ βαθύτερο. Ακόμα πιο ενδιαφέρον είχε το ότι μιλώντας προσωπικά με το Γενικό Ελεγκτή Οδυσσέα Μιχαηλίδη και τη Σούλλα Ζαβού, αντικαταστάτρια του Ανδρέα Λαμπριανού στην Υπηρεσία Εσωτερικού Ελέγχου, σε συνέδριο κατά της Διαφθοράς (!!!) στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο, μου επιβεβαίωσε ότι οι έρευνες των δύο σωμάτων ήταν επιλεκτικές, γίνονταν για να πούν ότι ερεύνησαν αλλά δεν άγγιζαν τα έγγραφα που κατέγραφαν την απάτη.
Το «κουκκούλλωμα» στη συγκεκριμένη υπόθεση ξεκινούσε από την Αστυνομία. Το 2014.Αυτή είναι η άποψή ενός Αγγλο-κύπριου δικηγόρου, φίλου μου, που μελέτησε τα έγγραφα. Η Αστυνομία όφειλε να διερευνήσει:
- Γιατί παρέμεναν κρυφά επίσημα έγγραφα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από το 2006
- Γιατί οι δηλώσεις γεγονότων των λειτουργών του Πανεπιστημίου Κύπρου δεν ταίριαζαν μεταξύ τους
- Πώς δύο δικηγόροι (Σαββάς Βασιλείου και Σταυρίνα Καρακατσιάνη, του Δικηγορικού Γραφείου Αργεντούλας Ιωάννου) μπόρεσαν να καταθέσουν Ένορκη Δήλωση στο Διοικητικό Δικαστήριο ότι δεν υπάρχουν σχετικά έγγραφα διαχείρισης του Προγράμματος Erasmus For Studies, την ίδια ώρα που τα ηλεκτρονικά μηνύματα των λειτουργών (που τα κατέθεσαν στο Δικαστήριο..) έκαναν αναφορά σε συγκεκριμένες «οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης» τις οποίες όμως ουδέποτε εμφάνισαν στα δύο Δικαστήρια
Πολύ ενδιαφέρον ήταν επίσης το ότι οι δύο υποθέσεις βρέθηκαν να τρέχουν ταυτόχρονα, στην ίδια χρονική στιγμή, κατατέθηκαν υποχρεωτικά από το Πανεπιστήμιο Κύπρου, όλα τα έγγραφα που παρέμεναν κρυφά, ενώπιον της Μαρίκας Καλλιγέρου στο Διοικητικό Δικαστήριο και εντελώς συμπτωματικά την αμέσως επόμενη ημέρα έπρεπε να καταθέσω έκθεση γεγονότων στο Επαρχιακό Δικαστήριο (Αγωγή 2777/17), χωρίς να έχω τη δυνατότητα να μελετήσω τα εκατοντάδες αυτά έγγραφα που παρέμεναν κρυφά, μέχρι και την προηγούμενη ημέρα.
Το πιο ζουμερό της υπόθεσης ήταν όμως το ότι ο Δρ. Γρηγόρης Μακρίδης ήταν παράλληλα μέσα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου αλλά και μέσα στο Ίδρυμα Διαχείρισης Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων, για πάρα πολλά χρόνια.
Για το συνεχή παράλληλο διορισμό του στο Ίδρυμα Διαχείρισης Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων ευθυνόταν το εκάστοτε υπουργικό συμβούλιο, ξεκινώντας από το 2006.
Όταν αυτό το γεγονός μου έγινε γνωστό, έστειλα προσωπικό μήνυμα στον Πρόεδρο Αναστασιάδη. Ο Μακρίδης αντικαταστάθηκε από τη Νιόβη Σανταμά, πάλι από το Πανεπιστήμιο Κύπρου. Για τον προφανή λόγο, ότι το ξέπλυμα των κονδυλίων γινόταν ομαλά και ανενόχλητα επειδή υπήρχε ένα άτομο του Πανεπιστημίου Κύπρου, στις δύο αυτές θέσεις.
Όταν ενημέρωσα την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η διαδικασία αυτή άλλαξε. Δεν ερεύνησαν όμως τί έγινε στα προηγούμενα χρόνια.. Τα έγγραφα που απέκτησα σταδιακά έδειχναν ότι το ξέπλυμα γινόταν εν γνώσει των λειτουργών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η δική τους σιωπή ήταν επίσης ένα ακόμα ποινικό αδίκημα..
Όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο «Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ» του Μακάριου Δρουσιώτη κατάλαβα αμέσως ότι θα μου έλυνε απορίες που είχαν ξεκινήσει την περίοδο του 2012-2013. Εννοείται βέβαια ότι μελέτησα προσεκτικά και το «ΚΡΑΤΟΣ-ΜΑΦΙΑ» έτσι ώστε να επιβεβαιώσω όλες τις υποψίες που είχα στο μυαλό μου για το τί πραγματικά συμβαίνει στην Κύπρο. Η συμβουλή του συγκεκριμένου Αγγλο-κύπριου φίλου μου ήταν να μεταφέρω όλα τα σχετικά εγγραφα στο Λονδίνο και να κόψω κάθε επαφή μου με την Κύπρο. Αυτή ήταν μια γενική πρακτική, αρκετών άλλων ατόμων από την Κύπρο, που είχαν κι αυτοί με τη σειρά τους ζήσει μια παρόμοια εμπειρία..
Για όσους έχουν διαβάσει ήδη τη ΣΥΜΜΟΡΙΑ και το ΚΡΑΤΟΣ-ΜΑΦΙΑ του Μακάριου Δρουσιώτη, μπορώ προσωπικά να διαβεβαιώσω ότι υπάρχει ακόμα τεράστιο υλικό, αναφορικά με τη Διαφθορά στην Κύπρο, που λογικά κάποια στιγμή θα βγεί στην επιφάνεια.
Το δικό μου εγχείρημα είναι απλά ένα ακόμα βήμα της πορείας προς την κάθαρση.
Ελπίζω να ακολουθήσουν κι άλλοι, κάποια στιγμή, σύντομα..
Νίκος Ραφίδιας
Λονδίνο
16/5/2026
Μπορείς να παραγγείλεις την Ελληνική έκδοση του βιβλίου μου από τον πιο κάτω σύνδεσμο. Η αποστολή θα γίνει μέσω συστημένου ταχυδρομείου, εντός τριών εβδομάδων.